…Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ…

…όλοι οι άνθρωποι έχουν αστέρια…αλλά δεν είναι τα ίδια. Για εκείνους που ταξιδεύουν τ’αστέρια είναι οδηγοί…για άλλους δεν είναι παρά μικρά φωτάκια…για άλλους, τους σοφούς, είναι προβλήματα…για τον μπίζνεσμαν μου, ήταν απλά χρυσάφι…. Μα όλα αυτά τ’ αστέρια ήταν σιωπηλά…

…εσύ όμως…εσύ θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει…

…όταν θα κοιτάς ψηλά τον ουρανό το βράδυ…και εφόσον εγώ θα ζώ σ’ένα απ’αυτά…και εφόσον θα γελάω…μόνο για ‘σένα…θα ‘ναι σαν να γελάνε όλα τ’αστέρια…

…Εσύ θα’χεις αστέρια που μπορούν να γελούν…

…και όταν παρηγορηθείς (γιατί όλοι κάποτε παρηγορούνται) θα’σαι χαρούμενος που με γνώρισες…θα’σαι φίλος μου για πάντα…και θα θες να γελάμε μαζί…και θ’ανοίγεις καμιά φορά τα παράθυρά σου έτσι απλά για ευχαρίστηση…και οι φίλοι σου θα σε κοιτούν κατάπληκτοι που θα γελάς κοιτώντας ψηλά στον ουρανό…και τότε εσύ θα τους λές…

” Ναι! είναι τ’αστέρια! πάντα με κάνουν να γελώ…”

“Είχα για φίλο ένα τύπο

που ’χε ένα αστέρι για κήπο

μ’ ένα λουλούδι μόνος του ζούσε

και τ’ αγαπούσε

πολύ

 

Ήταν ξανθά τα μαλλιά του

φώτιζαν τη μοναξιά του

πρίγκιπας ήταν κι όπου γυρνούσε

όλο ρωτούσε

γιατί

 

Πέταξε πριν απ’ τη δύση

ήλιος στους ήλιους να ζήσει

είπε η ζωή πάντα είναι λίγη

και πρέπει να φύγει

μακριά

 

Φεύγουν τα χρόνια περνάνε

ποιος τώρα ξέρει που να ’ναι

και ποιον προφήτη κανείς να ρωτήσει

αν θα γυρίσει

ξανά”

 

Υ.Γ…”η μοναξιά είναι τρομοκράτης”…μαζί το γράφαμε…