…ΛΑΘΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΣΩΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ…
…οκ…κάνω λάθη…το ξέρω…ενδεχομένως να μην μαθαίνω απ’αυτά γι’αυτό και να τα επαναλαμβάνω… και αυτό το ξέρω…που και που προσθέτω στο ρεπερτόριό μου και νέα…φρέσκα…ολοκαίνουργια λάθη…και αυτό το ξέρω…εεεε αφού τα ξέρεις όλα τότε γιατί μας πρήζεις τα αρχίδια…? γιατί θέλω να μάθω…θέλω κάποιος να μου πεί…θέλω να ξέρω…γιατί όλα τα λάθη…μα όλα όμως…πρέπει να τα κάνεις με τους σωστούς ανθρώπους…και να φυλάς τα σωστά και τα καλά για τους λάθος…γιατί να μην είμαι εξοπλισμένη με έναν κόφτη μαλακίας…ναί-ναί…έναν κόφτη μαλακιάς που να μου λέει ωπ! ως εδώ ρε ηλίθια…το παράκανες…δεν πάει άλλο…ένα τόνο παπαριές έχεις κάνει και έχεις πει…τί δεν καταλαβαίνεις…σταμάτα…αλλά δεν τον έχω…δεν τον έχω…και γίνεται η μαλακία χείμαρος…χιονοστιβάδα…τσουνάμι ρε πως αλλιώς να το περιγράψω…και τα γαμάει όλα…τα σαρώνει…τα καταστρέφει…και μετά? και μετά έρχεται η επιφοίτηση…μετά…πάντα μετά…πάνω στα λείψανα της καταστροφής με βρίσκει πάντα…η πουτάνα….ποτέ πρίν…μα ποτέ όμως…και τώρα τί? τώρα τι κάνω που για πρώτη…ίσως…φορά θέλω να διορθώσω ό,τι χάλασα…τί να κάνω που θέλω να πάρω πίσω όλα τα λάθη μου? τί να πώ? πώς να το πώ? γαμημένες ερωτήσεις… σκατά…να το φωνάξω θέλω…κι όμως ούτε καν να το γράψω εδώ δεν μπορώ…τον έχεις τον άλλο απέναντί σου…ναι αυτόν.. τον σωστό…γι’αυτόν μιλάω…και το ξέρεις πως είναι ο σωστός…το ξέρεις…και σε θέλει κιολας…και στο λέει…και στο δείχνει…και σε ρωτάει “τί θές απο’μένα?”…και το γαμημένο σου μυαλό…το άμαθο στην τόση ειλικρίνεια…βραχυκυκλώνει…πετίεται η σπίθα…και…αποκαϊδια…στάχτες…και το γυρνάς στον χαβαλέ και στην προστυχομαλακία…για να μπορέσεις να πάρεις ανάσα…γιατί είσαι τόσο μαλακισμένη που σε πνίγει μια ερώτηση…σε πνίγει…μια φορά…μιά φορά να άνοιγες το στόμα σου και να σ’ακουγα να λές αυτό που θές…αυτό που αντηχεί μέσα στο κεφάλι σου…μια φορά…να του πεις “δεν θέλω τίποτα άλλο εκτός απο εσένα…μόνο εσένα…εσένα και θα είμαι όχι μιά…όχι δέκα…αλλά εκατό χαρές…μόνο εσένα και γεμίζει η αγκαλιά μου…η ματιά μου…η ψυχή μου…η καρδιά μου…” χμμμμμ..σαν καψουροτράγουδο μου φάνηκε λίγο αυτό…αλλά στ’αρχίδια μου…αυτό θέλω να του πω…αλλά οι πιθανότητες να το πω είναι ίδιες με τις πιθανότητες να βγάλω αρχίδια…και το παίζεις άνετη…μα τόσο άνετη…”και ‘ντάαααξει μωρέ και τι έγινε…δεν παίζει πρόβλημα σου λέω…σιγά τώρα…άλλα ήθελα εγώ…άλλα αυτός…δεν τα βρήκαμε…καιιιιιιιι καλά…όλα καλά σου λέω…όλα καλά….” και αρχίδια καπαμά…τα ίδια πράγματα ακριβώς θέλατε αλλά εσύ είσαι με το ένα πόδι πάντα έξω…έτοιμη για τη φυγή…και τώρα που έτρεξες μακριά…τώρα που έφυγες απ’τη ζεστή την αγκαλιά που εσένα σ’έπνιγε…τώρα τί θές? τί λές τί? πιο δυνατά να σ’ακούσω καθαρά…να γυρίσεις πίσω θές εεεε? φοβάσαι μήπως και η θέση σου δεν μείνει κενή ε? σήκωσε τότε το τηλέφωνό σου…μπές στο αμάξι σου…βρές τον…κάνε κάτι…κάτι…οτιδήποτε…αλλά κάνε κάτι…άσε ρε…μην τρελαίνεσαι…χαλάρωσε και λίγο…μη πάθεις τίποτα απ’την πολύ πρωτοβουλία…ναι ρε…δεν υπάρχει λογος βιασύνης σου λέω…εσένα θα περιμένει ο άλλος…μα και βέβαια…πάρε τον χρόνο σου…άραξε για κανά μήνα…άσε τον άλλο να ψήνεται…και μετά τράβα βρές τον να του πείς τα μόνο εσένα θέλω κ.τ.λ…και αν βρείς άλλη στο κρεβάτι του…μη μασήσεις…καμιά κολλητή του θα είναι…δασκαλεμένη για να σε κάνουν να ζηλέψεις…ααα ρε κούνια που σε κούναγε και ακόμα σε κουνάει…γκρέμισε ρε μαλάκω αυτόν τον τοίχο πια…πλησίασέ τον…γιατί το έσκαγες σαν τον κλέφτη το ξημέρωμα απ’το κρεβάτι του?…καλά στα λέει…κάν’τον μια αγκαλιά…τι σου ζήτησε…μια αγκαλιά σου ζήτησε…να ξυπνήσει μια φορά και να μην σε ψάχνει…να σε βρεί δίπλα του…δύσκολο ε? υπερπαραγωγή χολιγουντιανή ε? πάρτα τώρα…έτσι όπως τα ‘κανες…τώρα θα πέρναγες ολόκληρη εβδομάδα στο κρεβάτι του ε? τώρα δεν θα ξεκόλαγες απ’την αγκαλιά του ε? ξύπνα κοπελιάααα…ξύπνα…άσε τις οσκαρικές τις “όλα καλά και λοιπές μπούρδες” ερμηνείες και πές του το…δείξτου το…γάμησε αυτόν και όχι το μυαλό του…μη ξεσπάς γράφοντας…τίποτα δεν σου λέει το ότι κάθεσαι 5 το πρωί και γράφεις ακατάληπτες μαλακιές…και μάλιστα στο τρίτο ενικό…? αρρωστημένα…ακραία…ανισόρροπη…
