ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΑΥΤΟΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩ…

…και δεν φτάνει που δεν λέω αυτό που πραγματικά θέλω να πω…αυτό που φτάνει ως τα χείλη και εγώ  κλείνοντας σφιχτά τα δόντια το φυλακίζω….όχι-όχι δεν μου φτάνει…πρέπει να πω και την παπαριά μου…την μαλακεία την απίστευτη…την ψεύτικη…την άνευ λόγου…έτσι απλά για να γαμήσω και την στιγμή και τα μυαλά μας…γιατί? γιατί? …αρχίδια…δεν το ξέρω το γιατί…μάλλον δεν με συμφέρει να το ψάξω…υποψιάζομαι πως θα’χει ζόρι να το αντιμετωπίσω και παρά έχω γίνει φυγόπονη τελευταία…παράνοια…αφού δεν αφήνεις τον άλλον να δει τον αληθινό σου εαυτό εφόσον τα μισά πράγματα που του λες είναι ακριβώς τα αντίθετα απ’αυτά που πραγματικά θα’θελες να μπορούσες να του πεις…τί περιμένεις?..ό,τι βγαίνει απ’το στόμα σου ακούει ο άλλος…τις σκέψεις σου κανείς…ωραίο που θα’ταν όμως…να’χει ο άνθρωπος σου τόσο καλά εξασκημένα αυτιά…που να μπορούσε να ακούει αυτό που θες να πείς πριν προλάβει να επέμβει ο μέγα-λογοκριτής το μυαλό και τα κάνει όλα μπουρδέλο… και πάνω εκεί στο ξέσπασμα της τρέλας μου να μ’αγκαλιάσει σφιχτά και να μου πει “κλείσε το στόμα σου μωρό μου…μόνο μαλακείες λέει…ό,τι ήθελες πραγματικά να πείς το έχω ήδη ακούσει…”...ατόφιο χρυσάφι…βάλσαμο της γαμημένης μου ψυχής…να ακούς αυτά που δεν λέω…