“menage a trois…ελληνιστί…παρτουζίτσα για τρείς…”

τα ονόματα των πρωταγωνιστών και των τόπων τα έχω αλλάξει σεβόμενη το απαραβίαστο του ιδιωτικού βίου και τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα… (μμμμμμ….και μπορεί…)

ΙΟΥΝΙΟΣ 2003 ΠΑΡΟΣ

Είμαι 4 μήνες με τον Κώστα και έχω ήδη αρχίσει να βαριέμαι… καιρός να την κάνω σκέφτομαι τώρα που έρχεται και το καλοκαιράκι να μην έχω και γκρίνιες και απαιτήσεις για κοινές διακοπές, να μπορέσω να ακολουθήσω και την παρέα μου στην Κρήτη… Δέχομαι λοιπόν (ως αποχαιρετιστήριο δώρο) την πρότασή του για ένα τετραήμερο στην Πάρο…τα δύο μας… (σε νορμάλ καταστάσεις μόνο σε βαριά ντάγκλα θα δεχόμουν γιατί δεν έχω χειρότερο…μα τον Θεό σας λέω…δεν έχω χειρότερο από την ζευγαροκατάσταση σε διακοπές…ΒΑΡΙΕΜΑΙ!….ΒΑΡΙΕΜΑΙ!….ΒΑΡΙΕΜΑΙ!… και συγγνώμη εάν δεν είναι ευγενικό και καθωσπρέπει αλλά η ζωή είναι πολύ μικρή για να την χαραμίζεις σε πράγματα που δεν γουστάρεις μόνο και μόνο για να ευχαριστείς τους άλλους…).

Σαββάτο 3:00 σε ένα μπαρ της Νάουσας

Πίνουμε με τον Κώστα όρθιοι στην μπάρα και συζητάμε ανουσιότητες, δίπλα μας είναι μια παρεά με ιταλίδες…πέντε κούκλες…μαύρα μακριά μαλλιά, μελαμψά κορμιά…έχουν δε πιεί τον πάτο τους… χορεύουν παραπατώντας και πέφτουν συνεχώς πάνω μας…αλλά λίγο με νοιάζει…έχω πιεί τους μπάφους μου πριν φύγουμε απο το δωμάτιο και έχει ανοίξει το μυαλό μου…έχει λυθεί η γλώσσα μου…αγαπώ όλο τον κόσμο… ακόμα και τις ιταλίδες που κάθε τόσο με ξενυχιάζουν…

Ξαφνικά νιώθω μια ζεστή γλώσσα να μου γλύφει τον σβέρκο ….τι στο πούτσο! σκέφτομαι και γυρνάω απότομα έτοιμη να παίξω χαστούκι στο ληγούρι….αλλά αυτό που αντικρίζω γυρνώντας είναι το ένα απο τα ιταλιδάκια να με κοιτά με το βλέμμα του κουταβιού που μόλις έκανε αταξία….κολλάω… “sorryyyy snowflake….you’re soooo white….I just had to taste you…”  μου λέει γελώντας και με την προφορά του Καραμανλή όταν προσπαθεί να μας πείσει πως ξέρει να μιλά αγγλικά…. κολλάω χειρότερα…ο εγκέφαλος κλειδώνει για μερικά δεύτερα και απλώς την κοιτάω…δεν μου είχε ξανατύχει να μoυ την πέφτει γυναίκα εμπράκτως…και κυρίως δεν μου έχει ξανατύχει να μου αρέσει γυναίκα που μου την πέφτει… ο εγκέφαλος ξεκολλά τελικά και της λέω…εμφανώς αμήχανα ακόμα “anytime gorgeous” … μου χαμογελά και με τραβάει πάνω της χορεύοντας…κοιτάω τον Κώστα που έχει μείνει λίγο μαλάκας απο το όλο σκηνικό και τον ρωτάω εάν τον χαλάει κάτι απ’όλα όσα γίνονται… “δεν ξέρω ακόμα…”  μου απαντάει ο ξενέρωτος και συνεχίζω να χορεύω με τα ιταλιδάκια… τα χεράκια της Celia έχουν εντωμεταξύ αφήσει τα αποτυπώματά τους σε όλο μου το κορμί… “let’s go” μου λέει και παραπατώντας με τραβάει μέσα στις τουαλέτες… κάτι τα ποτά…κάτι το μπαφάκι…κάτι η γοητεία του αγνώστου…κάτι που το κορμί της μύριζε sex….δεν αντέδρασα…απλώς ακολούθησα….πρίν προλάβει να κλείσει την πόρτα ένιωσα την γλώσσα της να φτάνει στις αμυγδαλές μου…και το χεράκι της να έχει τόσο επιδέξια γλιστρήσει μέσα στο σορτσάκι μου και να με χαϊδεύει απαλά-απαλά… “κοίτα τώρα ζημιά που πάθαμε απο το πουθενά“…σκέφτηκα…ενώ ένιωθα τα χειλάκια της να ρουφούν λαίμαργα τις ρώγες μου…έχω και τον άλλο έξω στην μπάρα… που όσο και να μην με νοιάζει δεν θέλω να τον κάνω να αισθάνεται -και κυρίως να φαίνεται- μαλάκας… (αυτή είναι μια θεωρία μου που θα σας την αναλύσω κάποια άλλη στιγμή), οπότε την τραβάω να σηκωθεί και με κίνδυνο να ξενερώσει της λέω“I’m not alone here baby, wanna follow us back to our hotel?”… το μωρό δεν δίστασε στιγμή…βγήκαμε απο τις τουαλέτες και χεράκι-χεράκι πήγαμε στον Κώστα…“πληρώνουμε και φεύγουμε τώρα” του λέω”, “για να πάμε πού και ποιοί?”  με ρωτά ξινισμένος…”για να σου κάνω νωρίτερα το δώρο των γενεθλίων σου…”  του απαντώ….μαλάκα! που μου το παίζεις και θιγμένος….σκέφτομαι…

Το τι ακολούθησε στο δωμάτιο είναι πάνω και πέρα απο περιγραφές… συγγνώμη αγαπητοί ματάκηδες αλλά η πρώτη μου παρτούζα είναι μια πολύ αγνή στιγμή για να την εκθέσω περαιτέρω με αναλυτικές και λεπτομερείς περιγραφές…

… η Celia θα παραμείνει για πάντα μια απο τις πολύ τρυφερές αναμνήσεις μου… και ο Κώστας ποτέ δεν θα χαρεί με γενέθλιο δώρο τόσο πολύ…