Αράχνη: “Αφήστε με ελεύθερη να διαλέξω τη σκλαβιά μου…”

“‘όχι ρε, μην περιμένετε, ξεκινήστε εσείς και θα έρθω να σας βρώ…Έ!, τώρα, μην γαμιέστε τα ίδια και τα ίδια, θα έρθω λέμε, άντε θα τα π(ι)ούμε σε λίγο…”

…Σκατά…πάλι δεν έχω όρεξη για τίποτα, βαριέμαι να βγώ, βαριέμαι να μιλήσω, βαριέμαι να ακούσω, να δω…Ανοιχτό κύκλωμα το γαμημένο το μυαλό μου πάλι και δεν λειτουργεί, αδυνατεί να δώσει εντολή για το οτιδήποτε…Το μπουρδέλο! πάντα έτσι ξεκινάει, λες ένα “πάτε και έρχομαι” και περνάνε τρείς μέρες μέχρι να πας. Και ποιός ακούει πάλι την γκρίνια τους “έχεις σαπίσει μωρή μαλάκω, απο το γραφείο στο σπίτι και απο το σπίτι στο γραφείο είσαι τόσο καιρό, βγές να σε δει λίγο ο ήλιος, το φεγγάρι, τ’άστρα, να σε δούμε λίγο και εμείς, να πούμε καμιά μαλακεία, κολλημένη στο PSP και στο PC είσαι, ρίζωσες πιά, τί καταλαβαίνεις μόνη σου μέσα στους τέσσερις τοίχους, μα τί παθαίνεις?”

…αράχνη… αυτό παθαίνω, το έχω φιλοσοφήσει το θεματάκι μου, αλλά άντε να τους το εξηγήσεις…, “πούτσες μπλέ! άκου “παθαίνω αράχνη” κατσαρίδες και αράχνες στο μουνί σου θα πιάσεις έτσι όπως πας ρεεεε!!, τράβα ρίξε ένα βρώμικο γαμίσι να μην μείνει ούτε αράχνη, ούτε ιστός, ούτε τίποτα!!”  τάδε έφη Ντούρος, την πρώτη και μοναδική φορά που προσπάθησα να του το εξηγήσω…έ!, μα και εγώ πήγαινα γυρεύοντας, σε ποιόν πας μανταμίτσα να εξηγήσεις και τί? ο Ντούρος ακόμη και τα προβλήματά του με το ΣΔΟΕ πηδώντας την εφοριακό τα λύνει.

“Χέσε μας ρε σαβουρογάμη, δεν γουστάρω να γαμήσω κανέναν και κανένας δεν θέλω να με γαμήσει όταν είμαι στις μαύρες μου. Ώχουυυύ! Τσολιά στο μουνί μου σε βάλαμε?  …το βρήκαμε τώρα, η λύση σε όλα είναι το γαμίσι. Και μην με παρεξηγήτε, καθόλου δεν υποτιμώ την ευεργετική, τονωτική και συνάμα χαλαρωτική δράση ενός καλού πηδήματος αλλά όταν δεν θέλεις να δείς άνθρωπο μπροστά σου πόσο μάλλον μέσα σου δεν τον θές.

Εσείς αλήθεια ξέρετε τι είναι το “φαινόμενο αράχνη” ? είναι αυτές οι λεπτές γραμμούλες μωρέ που μοιάζουν με ιστό αράχνης που προκαλούν τα πλυντήρια αυτοκινήτων στα σκούρα χρώματα. Όποτε λοιπόν η διάθεσή μου γίνεται μαύρη, τότε σιγά-σιγά, ύπουλα και σιωπηλά βρίσκει ευκαιρία και άμαχη επιφάνεια η αράχνη και απλώνει τον ιστό της πάνω μου σαν να’μουνα καπώ….

…σαν καπώ?…όλο μαλακείες λέω…ξέρω και΄γω? τί άλλο να πώ? έχω τις μαύρες μου ρεεεε! έχω και αυτές τις καριόλες τις αϋπνίες και χωρίς να σκέφτομαι γράφω ό,τι μου έρθει…

…τέσσερις τοίχοι, η καινούργια μου εξορία…

…Είσαι για ‘μένα σαν μεθύσι που δεν μπορεί κανένα πρωινό ποτέ να μου το σβήσει κι έτσι είμαι πάντα σουρωμένη, πιστά ερωτευμένη κ μονίμως παραμυθιασμένη…

λαλα λαλα λαλα λαλα λαλαααα έι! πεινασμένα ανθρωπάκια εκεί κάτω…η δική μου σκλαβιά είναι ένα χάρτινο τσίρκο…

…μεθυσμένο mix…

…ασυναρτησίες…

…μπορεί να φταίει το ποτό, μπορεί να φταίει ο μπάφος, μπορεί να φταίνε πλείστα παρελθοντικά λάθη και πάθη που αναμοχλεύονται άνευ φανερής αιτίας και αναδύονται σποραδικά και να μην υπάρχει καμία αράχνη και κανένας ιστός. Μπορεί πάλι απλώς να καίγονται ταχύτατα τα τελευταία εναπομείναντα εγκεφαλικά μου κύτταρα…

πώ-πώ!! παπαροφιλοσοφίες πάλι…