“Χρόνος, ο μεγάλος εχθρός και το πουτανάκι του η μνήμη.”

“Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός” μμμμμμμμμ.. και μπορεί!, αρχίδια γιατρός, σκιτζής είναι ρεεεε με ακούτε? αγύρτης του χειρίστου είδους.

“Δεσποινίς, η διάρκεια θεραπείας και αποκαταστάσεως ολοκληρώθη μετά επιτυχίας, είστε πλέον μια χάρα, πλήρως απηλλαγμένη από τους τοπικούς πόνους και τα σφιξίματα, καθαρή από άβολες μνήμες και δυσφορικές νοσταλγίες… να τώρα υπογράφω και το εξιτήριό σας, καλωσήρθατε πάλι στους ζωντανούς….”

…και παίρνεις τα πάνω σου εσύ και λές, ώπα! να΄μαστε πάλι πάνω στο άλογο, άντε μπράβο λοιπόν να καλπάσουμε για άλλα νέα ανεξερεύνητα μονοπάτια. Αυτό που δεν σου λέει όμως, αυτό που τεχνηέντως αποσιωπά, αυτό που δεν κατάφερε να θεραπεύσει, να καταργήσει, να σιωπήσει, το μέγιστο αυτό ιατρικό του λάθος που μεταβάλει την ιατρική επιτυχία του σε κόλαφο και γι’αυτό και στο κρύβει, είναι ένα, αλλά τεράστιο. Αυτές τις άβολες τις μνήμες, τις δυσφορικές τις νοσταλγίες που λέγαμε δεν μπόρεσε να τις αφαιρέσει χειρουργικά, δεν μπόρεσε να τις απαλείψει. Γι’αυτό και τις στρίμωξε ο αλήτης απλώς σε ένα κουτάκι, ένα κουτάκι ευχερώς ευρισκόμενο στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ώστε με το παραμικρό ερέθισμα τσούυυυπ! να τα όλα πάλι μπροστά, το κουτάκι της πανδώρας ανοίγει και ο ασθενής νοσεί ξανά, και ξανά και ξανά…

Έτσι την έπαθα προχθές, ο φταίχτης, το ερέθισμα…? μια οσμή, μια γλυκιά μυρωδιά, μια κολώνια, μια αντρική κολώνια, μια χρονομηχανή για το παρελθόν που ήρθε βίαια και με άρπαξε “επ! πού πας εσύ? πας να με προσπεράσεις? τί, έτσι απλά? κάνεις πως δεν θυμάσαι? μα, έλα τώρα μύρισέ με λίγο ακόμα, συνδύασέ με, δες πόσο γρήγορα μπορώ να σε πάω ”γαμιώντας” επτά χρόνια πίσω….

Αυτή η κολώνια…. είχα να την μυρίσω χρόνια και κάποτε την μύριζα για χρόνια…Πέντε για την ακρίβεια. Πέντε χρόνια τη μύριζα παντού, στα ρούχα μου, στα μαλλιά μου, στα σεντόνια μου, στο δέρμα μου, σε αυτόν….

…και τώρα? Τώρα τί θέλει πάλι απο εμένα? Γιατί η μνήμη πρέπει να είναι μια τόσο ξεροκέφαλη, ρακοσυλλέκτρια, πουτάνα? γιατί δεν αφήνει να κυλήσουν στην λησμονή και τη λήθη αυτά που της λέω πως ΔΕΝ ΤΑ ΘΕΛΩ άλλο πια, αυτά που της λέω “οκ, πέτα αυτό και αυτό και αυτό, ΠΕΤΑ ΤΑ! άχρηστα πράγματα παλιά είναι, πολυφορεμένα, τριμμένα, δεν μου χωράνε πια, με στενεύουν στο μυαλό, με κόβουν στην καρδιά, πέτα τα τα γαμημένα, πιάνουν χώρο στην ντουλάπα της ψυχής μου, στο κουτάκι του μυαλού μου..

Πές τα ρε Γιάννη!

“Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει…”