…Είναι πρώτη ημέρα… στην 1η Δημοτικού, σε νέο σχολείο…μπαίνω στην τάξη και στέκομαι αμήχανα στην γωνία της εισόδου, μπροστά μου ένα τσούρμο παιδιά, φωνάζουν, γελούν, παίζουν (γνωρίζονται, σκέφτομαι, απο το Νηπιαγωγείο…σκατά εγώ δεν ξέρω κανέναν εδώ μέσα…). Μπαίνει ο δάσκαλος και όλα τρέχουν ανα δυάδες στα θρανία τους, εγώ συνεχίζω να στέκομαι στην γνωστή γωνία (δεν είμαι ντροπαλή, είμαι όμως πολύ εγωίστρια για να πλησιάσω πρώτη κάποια και να της ζητήσω να κάτσουμε μαζί…και αν μου πεί “όχι κάθομαι με άλλη” άσε ρε…). Τα λεπτά περνούν βασανιστικά και αυτός ο δάσκαλος σημασία δεν μου έχει δώσει ακόμα…προσπαθεί να τα κάνει να σκάσουν γιατί έχουν ξεσηκώσει τον κόσμο με τις φωνές τους και εμένα με έχει αφήσει ακόμα εδώ, σαν τον φτωχό τον συγγενή…μόνη…όρθια και χωμένη στη γωνιά μου…νιώθω τόσο…τόσο…τότε δεν ήξερα ποιό ακριβώς ήταν το συναίσθημα της στιγμής που ζούσα, τώρα ξέρω…ένιωθα πληγωμένη, βαθιά και εγωιστικά πληγωμένη, γιατί είχα συνηθίσει να είμαι το κέντρο του σύμπαντος και τώρα ξαφνικά ένιωθα αόρατη…Ώσπου ξαφνικά νιώθω ένα ζεστό, βιαστικό χέρι ν’αρπάζει το δικό μου “έλα-έλα, θα κάτσουμε μαζί” μου λέει το πρόσωπο που συνοδεύει το χέρι και μου σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο τραβώντας με συγχρόνως και χωρίς να περιμένει απάντηση προς το θρανίο του… “Με λένε Ντούρο. Τώρα έχεις και θρανίο και φίλο. Είσαι εντάξει?”
Ο Ντούρος λοιπόν, ο μετέπειτα αχώριστος φίλος μου, έγινε εκείνη την ημέρα ο ήρωάς μου…γιατί ήταν αυτός και όχι κάποιο απο τα 20 κοριτσάκια που υπήρχαν μέσα στην τάξη, που όχι μόνο με είδε…όχι μόνο με έσωσε από την στενάχωρη αγκάλη της γωνιάς μου…αλλά κυρίως μπόρεσε να καταλάβει τί ακριβώς ήθελα ν’ακούσω…
Δεν ξέρω αν αυτό το παιδικό βίωμα, αν αυτή η τρυφερή ανάμνηση, που σε εσάς μπορεί να φαίνεται απίστευτη μαλακεία, υπήρξε καταλυτική για τις σχέσεις μου με τις γυναίκες, αυτό που ξέρω όμως είναι πως απο τότε έως και σήμερα όλοι μου οι φίλοι (και όχι οι απλώς γνωστοί) είναι όλοι άντρες. Μπορεί να φταίει και το ότι μεγάλωσα με αγόρια…το ότι ήμουν περισσότερο αγοροκόριτσο απ’ότι πριγκίπισσα…μπορεί πάλι απλώς να φταίει το ότι τα αγόρια ακόμα και σε μεγάλη ηλικία είναι ακόμη παιδιά ενώ τα κορίτσια είναι γυναίκες απο τα έξι τους (λέμε τώρα…) και εγώ που ακόμα και τώρα που μπαίνω στα 30 αισθάνομαι ακόμα παιδί…θέλω γύρω μου ανθρώπους με όρεξη για παιχνίδια, ανθρώπους απλούς (όχι απλοϊκούς), ανθρώπους με τους οποίους να μπορώ να συνεννοηθώ, που λένε -ναί- και εννούν -ναί- και όχι μια ολόκληρη άηχη στριμωγμένη παράγραφο την οποία εγώ πρέπει να αποκωδικοποιήσω… Τσακώνεσαι με τον κολλητό σου, βρίζεσαι, γαμοσταυρίζεσαι? ε, μετά απο μισή ώρα όλα είναι καλά…με μια γυναίκα όμως??? πρώτα θα περάσει μια εβδομάδα αποκλεισμού σου, μετά μια εβδομάδα με μουτρά, άλλη μια με απανωτές ταυτόσημες συζητήσεις περί του “γιατί το είπες/δεν το είπες/έκανες/δεν έκανες αυτό”, “με έκανες να αισθανθώ το τάδε”, “που και πριν x καιρό είχε ξαναγίνει/είχες ξανακάνει το ίδιο” και αρχίζει και θυμάται και ανασύρει ένα τόνο πράγματα που εσύ ούτε που θυμάσαι εάν έχουν γίνει καλά-καλά….Εκεί λοιπόν πάνω στον μήνα με κεφάλι καζάνι και σάλιο ανύπαρκτο απ’τις πολύωρες αναλυσο-συζητήσεις, ακούω το εαυτό μου να λέει για ακόμη μια φορά το ίδιο πράγμα σε μια ακόμη πρώην φίλη, “καρδιά μου, οι φιλίες σε αντίθεση με τις άλλες σχέσεις στη ζωή μας (συγγενικές, συναδελφικές) είναι επιλογή μας, αν είναι να μην παιρνάμε καλά μαζί, να χαλάμε τις καρδιές και τα μυαλά μας, τότε δεν έχει νόημα, κανείς δεν χρωστάει κανενός, λέμε ένα “χάρηκα που σε γνώρισα, καλή ζωή να έχεις” και τέλος…
Όσες φορές έχω βρεθεί σε γυναικοπαρέα είτε έχω βαρεθεί θανάσιμα, είτε έχω τσιτώσει τρελά… Θυμάμαι χαρακτηριστικά πριν απο ένα περίπου χρόνο την πρώτη και τελευταία έξοδό μου με γυναικοπαρέα στα μπουζούκια…”έλα ρε πάμε, θα έχει χαβαλέ μόνο γυναίκες, θα δεις…” . Τι είδα? κατ’αρχάς έμαθα πως το “πάμε γυναικοπαρέα στα μπουζούκια” σημαίνει στην γυναικεία αργκό “πουτσοαναζήτηση”. Με το που κάτσαμε (πέντε στον αριθμό) στο τραπέζι άρχισε το σκανάρισμα…”τι κοιτάτε ρε μαλακισμένα έτσι γύρω-γύρω σαν περισκόπια…ούτε οι πουτάνες στην αναδουλειά δεν ψάχνονται έτσι…χαλαρώστε λίγο να πούμε καμιά μαλακεία”, μόνη μου τα’λεγα μόνη μου τ’άκουγα, πομπός και δέκτες σε τελείως διαφορετικά κύματα, το σήμα χανόταν μέσα στα αντρικά φερμουάρ.
Και όπως ήταν φυσικό μετά από τα ματάκια, τα βλεμματάκια, τα ναζάκια και τα σκερτσάκια άρχισαν τα κεράσματα, τα γαρυφαλλάκια, τα προσεγγίσματα και….οι συστάσεις “Γειά σας κορίτσια, είμαι ο Δημήτρης και απο ‘δω ο Μάρκος και ο Νίκος. Είστε τόοοοοσο όμορφη παρέα και …απλά νομίζω πως… πρέπει να γνωριστούμε…” αυτό λένε…εγώ όμως που βλέπω το σπέρμα στο μάτι να στάζει ακούω αυτό που πραγματικά θέλουν να πουν“…τι καυλιάρικα πουτανάκια που είστε εσείς? γουστάρετε πούτσα απόψε και έχετε σηκώσει ταμπέλα…είμαι σίγουρος πως με ένα μπουκαλάκι ακόμα θα σας πάρουμε μια πολύ όμορφη παρτούζα…”
Τίιιιιι…??? να κατηγορήσω τα αγόρια γι’αυτήν την σκέψη? Δεν πάτε καλά! η σκέψη αυτή μόνο υγεία δείχνει…αίμα που βράζει…αντανακλαστικά που δουλεύουν…τεστοστερόνη που οδηγεί τον εγκέφαλο (ναι,ναι τον κάτω εγκέφαλο) να ακούσει το κάλεσμα…όπου ζήτηση και προσφορά…
Μην με παραξηγήσετε, ούτε λεσβία είμαι…παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις…γιατί να μωρέ…τυχαίνει να…λατρεύω αυτό που απεχθάνονται και δεν ταιριάζουμε…ούτε ηθικολογώ, ούτε το παίζω παρθένα, ούτε και λέω πως όλες οι γυναίκες είναι καριολάκια (μμμ…). Απλώς καθ’όλη τη διάρκεια της βραδιάς ήταν σαν να έβλεπα τους κολλητούς μου σε ένα τραπέζι απέναντι να μου κουνούν υποτιμητικά το κεφάλι, σε στύλ ” α! ρε, πως κατάντησες και εσύ… να ψωνίζεσαι με το κιλό…στις τέσσερις πουτάνες και μια δώρο…γιατί ξοδεύσαι έτσι…?”
Σκατά…άλλα άρχισα να γράφω και αλλού κατέληξα…τί ήθελα να πω δεν ξέρω…ειρμός μηδέν…ό,τι καταλάβατε καταλάβατε…
